“Lastig? Dat stemmetje dat altijd zegt dat je nog wel iets kunt doen”

Na ons gesprek gaat ze meteen de deur weer uit, want als beleidsmedewerker in het Sociaal Domein is ze regelmatig te vinden bij maatschappelijke partners van de gemeente. Rosan Kuipers (30), werkt sinds 2011 bij de gemeente Coevorden. In die jaren heeft ze altijd veel ruimte gekregen voor opleiding en ontwikkeling. Het voorlopige hoogtepunt? Afgelopen januari rondde ze haar master Juridische Bestuurskunde aan de Rijksuniversiteit Groningen af.

Snuffelstage

“Ik kwam hier binnen via een snuffelstage. Ik studeerde HBO Bestuurskunde aan de Saxion Hogeschool in Enschede en je moest een paar dagen meekijken bij een organisatie. De bedoeling was dat je dan beter zou weten of de opleiding bij je paste. Ik kom uit Oosterhesselen, woonde daar toen ook nog, en kwam zo bij de Gemeente Coevorden terecht.” En daarna? “Eigenlijk ben ik daarna altijd blijven hangen,” lacht Rosan.

Het juiste moment

“Het was misschien ook net op het goede moment. De voorbereidingen voor de decentralisaties in het Sociaal Domein gingen van start. Dit waren de nieuwe Wet voor maatschappelijke ondersteuning, de Jeugdwet en de Participatiewet. Er kwam veel op gemeenten af. Ik kon direct blijven als juridisch kwaliteitsmedewerker en ging daarnaast in deeltijd verder met mijn opleiding. In 2014 sloot ik mijn Hbo-opleiding af en een klein jaar later besloot ik verder te gaan met een universitaire master.”

Win-win-situatie

Rosan ging van start met de pre-master en vervolgens met de master Juridische Bestuurskunde. Ondertussen had ze bij de gemeente ook de kans gekregen om in een nieuwe functie aan de slag te gaan, als functioneel coördinator van de nieuwe Sociale Teams en later als beleidsmedewerker Sociaal Domein. “Ik kreeg tijd en middelen om naast en deels tijdens mijn werk deze master te gaan doen. Heel erg leuk, omdat je veel van de lesstof herkent door het werk dat je doet en je kunt wat je leert meteen gebruiken in de praktijk. Mijn afstudeeronderzoek deed ik ook bij de gemeente, zo haalden we er als organisatie ook meteen weer voordeel uit.”

Een beetje onderschat

Als ik haar vraag of ze blij is dat het nu klaar is begint Rosan weer te lachen: “Echt wel! Ik vind studeren heel erg leuk, maar het is best veel. Ik vond het heel leuk om door het contact met medestudenten ook meer te weten te komen over andere organisaties, en je kunt met iets meer afstand naar je eigen organisatie en werk kijken. Dat is soms heel erg goed. Maar het kostte ook simpelweg veel tijd. Regelmatig zat ik ’s avonds na het werk thuis nog colleges terug te kijken en aantekeningen te maken. De werkdruk van een master heb ik vooraf misschien wel een beetje onderschat. Het inleveren van mijn scriptie, een paar maanden geleden, was daarom echt wel een ding.”

Weg met het stemmetje

Haar scriptie sloot ze af met een 8, en ze is blij dat ze even niet hoeft te studeren. “Als je een studie doet is het nooit klaar. Er is altijd dat stemmetje in je achterhoofd dat zegt dat je nog wel even iets kunt lezen, een stuk kunt schrijven, een college kunt terugkijken. Uiteindelijk wil ik vast nog een keer weer iets aan opleiding gaan doen, want het is echt heel leuk. Maar het is wel heel lekker dat dat stemmetje nu een tijdje stil is!”