Pleegouder zijn, hoe is dat?

De Week van de Pleegzorg vindt plaats van woensdag 30 oktober tot en met woensdag 6 november. In deze week wordt landelijk de aandacht gevestigd op het belang van pleegzorg.

 

Er zijn verschillende vormen van pleegzorg. In principe is pleegzorg tijdelijk, maar het kan zijn dat een pleegkind tot aan volwassenheid deel uitmaakt van het pleeggezin. Dat is langdurige pleegzorg. Andere varianten zijn weekendpleegzorg, duopleegzorg en crisispleegzorg. Jan (46) en Christa (44) van der Sleen zijn pleegouders. Zij kozen voor crisispleegzorg en vertellen graag hun verhaal.

 

De zijlijn of iets doen?

“Het begon eigenlijk met een gevoel dat we ‘iets’ misten in ons leven”, vertelt Jan. Ons eerste kindje is op heel jonge leeftijd overleden aan een hersentumor. We hebben daarna drie gezonde kinderen gekregen, maar in ons achterhoofd bleef het verlies meespelen. Dat gevoel wilden we omzetten in iets positiefs. Uiteindelijk hebben we elkaar vragen gesteld als”: ‘wat willen we met ons leven, willen we aan de zijlijn staan of willen we iets doen voor een ander’?  Dat laatste dus!”

 

In goed overleg

“De gedachte aan pleegzorg kwam toen bij ons boven”, vervolgt Christa. “We zijn ons gaan oriënteren op internet, hebben een bijeenkomst bezocht en ons toen ingeschreven als pleegouders. Natuurlijk hebben we dit vooraf goed met onze kinderen overlegd. We zien wel dat zij opstaan voor andere kinderen, bijvoorbeeld als die gepest worden op school, maar dit was toch een ander verhaal. Ze waren eerst ook wat afwijzend en dat is goed te begrijpen. Ze moeten wel iets van hun plekje en aandacht inleveren als er nog een kindje bij zou komen.”

 

Het eerste pleegkindje maakte een half jaar deel uit van het gezin. Ook vingen ze een meisje tijdelijk op in de vakantie. En toen kwam het telefoontje…

 

De grote liefde van de caissière

“Of we binnen ander halfuur een kindje konden opvangen? Uh, ja, dat konden we wel. En zo kwam Milan bij ons in het gezin. Hij was vies, had lang haar, liep tegen de muren en tafels omhoog en kon alleen maar klanken uitstoten. Dat was wel even heftig”, aldus Jan. “Nu praat Milan, hij is heel slim, heeft een eigen willetje, kent heel veel mensen in de buurt bij naam en is de grote liefde van de caissière van de supermarkt”, lacht Christa. “En de andere kinderen zien hem ook echt als hun broertje.”

 

De liefde voor Milan blijkt niet alleen uit de woorden van Jan en Christa, je ziet het ook aan hun ogen. Ik durf het bijna niet te vragen, maar wat als Milan terug moet naar waar hij vandaan kwam?

 

Dan breekt ons hart

“Mijn eerste zorg gaat dan naar onze kinderen”, aldus Jan”. “Die moeten dan een broertje missen waar ze heel erg aan gehecht zijn. En ons hart breekt natuurlijk ook voor Milan. We weten waar hij vandaan komt en waar hij dus weer naar toe gaat. We zien dat als hij op bezoek gaat bij zijn moeder. Ineens is hij dan weer het kind dat met zand gooit, nergens naar luistert en helemaal wild is. En als we dan weer thuis komen, is er niets aan de hand.”

 

Geen flesje, geen luiers, niets

Christa en Jan hebben een grote tuin, veel dieren en een muziekstudio. “We hebben kinderen veel te bieden en dat delen we ook graag. En we hebben een goede achterban, dat vinden wij ook belangrijk. Toen Milan kwam hadden we natuurlijk helemaal geen spulletjes voor hem. Geen flesje, geen luiers, geen kleertjes, niets. Maar we hoefden  maar te bellen en iedereen kwam wel met iets aan. Echt fantastisch!”

 

We beleven alles opnieuw

De eigen kinderen zijn nu op een leeftijd dat ze zichzelf goed kunnen redden. Toen Milan kwam gingen Jan en Christa weer terug in de tijd. “We beleven alles opnieuw”, lacht Jan. “De leuke uitspraken, het om de nek springen als je thuis komt, zo leuk allemaal. Toen we onze eigen kinderen klein hadden was alles min of meer nieuw. En ben je zelf ook jonger. We merken met Milan dat we ons niet meer zo druk maken, nu gaat het veel meer in de flow mee.”

 

Vergeet jezelf en je partner niet

Hebben Christa en Jan nog tips voor mensen die er over denken om ook pleegouder te worden? “Je moet goed weten waar je aan begint”, zegt Christa. “Lees je goed in, informeer je en wees voorbereid want niks is zeker. Je hebt ook te maken met veel schakels in het contact met partijen rondom pleegzorg. Dat geeft soms wel veel gedoe. Wij gaan van het standpunt uit dat een kind het recht heeft om bij eigen ouders op te groeien. Lukt dat niet, dan is het bij ons van harte welkom en gelijk aan onze eigen kinderen. En oh ja, vergeet jezelf en je partner niet, ook heel belangrijk!”

 

Leuk voor Milan

Christa en Jan hebben plannen om hun huis te verbouwen. “Als dat achter de rug is staan we open voor nog een kindje”, aldus Jan. “Ook leuk voor Milan!”

 

Op https://www.pleegzorgdrenthe.nl/ vind je meer informatie.